Ardizja drzewiasta
Rodzina: Myrsinowate( Myrsinaceae )
Ojczyzna: południowa i wschodnia Azja (Japonia)
Opis: rodzina myrsinowatych obejmuje około 30-40 rodzajów i 1000 gatunków. Prawie wyłącznie zdrewniałe rośliny rosną przeważnie jako krzewy lub niskie drzewa. Największy rodzaj — krzewiasta Ardisia — obejmujący około 250 gatunków, rośnie w naturze od południowej Azji po Japonię; w gęstej dżungli tropikalnej jest to roślina podszycia.

W ogrodach botanicznych uprawia się kilka gatunków. Najbardziej interesującym wśród nich jest zapewne ardizja drzewiasta (Ardisia crenata) o karbowanych liściach. Osiąga ona około 30-50 cm wysokości i ma wąskie, skórzaste, ciemnozielone liście. Jej wyrastające z pędów bocznych baldaszkowate, białe kwiatostany są niepozorne, natomiast bardzo atrakcyjne są szkarłatne jagody wielkości grochu. Dopiero ta mnogość lśniących z daleka i bardzo trwałych owoców stanowi o wartości dekoracyjnej rośliny. Mimo to jest ona u nas rzadka. Stanowisko i pielęgnacja: ardizja drzewiasta jest rośliną szklarni ciepłej. Do optymalnego wzrostu wymaga zarówno wysokiej temperatury, jak i wilgotności powietrza, dlatego odpowiednim dla niej miejscem jest rozbudowane okno kwiatowe lub ogród zimowy. Jednak także w ciepłym pokoju trzyma się dość dobrze, nie może jednak znaleźć się na słońcu. Podstawowym wymaganiem przy podlewaniu jest zapewnienie równomiernej wilgotności; na skutek wysuszenia bryły korzeniowej roślina zrzuca liście, co także często się zdarza w miesiącach zimowych w związku ze zbyt niską temperaturą. Równomierna temperatura musi wynosić 18-20°C — w lecie nieco
więcej, w zimie nigdy poniżej 16°C.
Przesadzamy wczesną wiosną (luty/marzec). Nadaje się do tego celu równie dobrze pulchna, przepuszczalna mieszanka ziemi, jak ziemia standardowa. Rozmnażanie: z nasion, wymaga jednak wiele cierpliwości. Zanim wytworzą się kwiaty i owoce, mija około dwóch lat. Możliwe jest również rozmnażanie z sadzonek. Do ich ukorzenienia się konieczne jest zapewnienie temperatury podłoża 24-26°C. Szkodniki, choroby: ardizję atakują często wełnowce i czerwce, jak również grzyby sadzaki. Rozwój tych ostatnich umożliwiają bogate w cukier wydzieliny mszyc i czerwców. Występują one u wielu roślin wiecznie zielonych przede wszystkim na liściach i częściach łodyg, które grzyby sadzaki pokrywają czarnym nalotem. Nie wnikają one w głąb tkanki rośliny, ale uniemożliwiają jej asymilację. Czarny osad sadzaka można zmyć letnim roztworem szarego mydła.