Bugenwila gładka
Rodzina: Dziwaczkowate( Nyctaginaceae ) Ojczyzna: Brazylia Opis: bugenwila jest ciernistym krzewem pnącym, rozpowszechnionym głównie w zwrotnikowych regionach Ameryki. Zalicza się do rodziny dziwaczkowatych, obejmującej 30 rodzajów i około 300 gatunków, występujących również w chłodniejszych okolicach Ameryki Północnej i południowej Argentyny.

Mają przeważnie postać drzew i krzewów, ale także podkrzewów i roślin zielnych. Do rodzaju Bougainvillea należy 14 gatunków. Jego ojczyzną jest Brazylia. Bugenwilę gładką sadzi się w wielu ogrodach w krajach południowej Europy. Ta roślina ciepłej szklarni jest pnącym krzewem, z którego gałązek wyrastają na końcach po trzy, przeważnie różowofioletowe przykwiatki, otaczające jeden żółtawy kwiatek. O atrakcyjnym wyglądzie bugenwili przesądzają więc nie tyle kwiaty, co przykwiatki. Są one często fioletowe lub czerwone, jednak dzisiaj wyhodowano także odmiany żółte i pomarańczowe. O ile w południowej Europie bugenwilę rosną na wolnej przestrzeni, o tyle u nas są uprawiane i oferowane tylko jako rośliny doniczkowe. Choć posiadanie ich jest nęcące, to po pewnym czasie każdy miłośnik kwiatów się przekona, że ta roślina nie może przebywać w pokoju: należy do zupełnie innego środowiska, którego prawie nie da się odtworzyć. Stanowisko i pielęgnacja: bugenwila potrzebuje w miesiącach letnich miejsca bardzo słonecznego, przewiewnego, najlepiej na wolnej przestrzeni. Idealnym dla niej miejscem jest ogród, balkon lub miejsce za oknem. W tym okresie potrzebuje obfitego podlewania i nawożenia, trzeba ją także często spryskiwać, zwłaszcza przy słonecznej pogodzie. W zimie jej stanowisko musi być również jasne i przewiewne, o temperaturze 6-10°C. W okresie spoczynku (od listopada do stycznia) ograniczamy podlewanie. Jest to ważne ze względu na to, że w tym czasie zawiązuje kwiaty na przyszły rok.
Od lutego/marca roślinę stawiamy w nieco cieplejszym miejscu, w razie potrzeby przesadzamy i znowu regularnie podlewamy. Wkrótce zaczyna wypuszczać pędy; także liście i kwiaty — pod warunkiem, że pielęgnacja była właściwa a lato nie jest mokre i chłodne lub pochmurne. Przesadzamy wiosną. Zalecane jest używanie do tego celu przepuszczalnej mieszanki ziemi, na przykład obornikowej i wrzosowej z dodatkiem gliny i piasku. Rozmnażanie: w lutym lub w lecie z dobrze dojrzałych pędów. Zbyt młode pędy lub stare drewno nie wypuszczą korzeni. Rozmnażanie w pokoju jest prawie niemożliwe, bo do ukorzenienia się trzeba zapewnić temperaturę podłoża wynoszącą 30°C i więcej. Szkodniki, choroby: wyschnięcie bryły korzeniowej powoduje opadanie liści, natomiast zaleganie wilgoci w doniczce jest przyczyną gnicia korzeni i obumierania pędów. Ciemne stanowisko nie pozwala na wytwarzanie kwiatów. Poza tym na skutek błędów w pielęgnacji może dojść do inwazji mszyc.
Specyfika: roślinę należy przywiązywać do podpory z drewnianych patyków lub drucianej konstrukcji przypominającej globus, wbitej w doniczkę.