| Fatshedera lizer |
|
Fatsjobluszcz lizjański Rodzina: Araliowate (Araliaceae) Opis: fatsjobluszcz lizjański powstał w 1912 r. ze skrzyżowania fatsji japońskiej (Fatsia japonica) i bluszczu pospolitego (Hedera helix). Przez długi czas nie zwracano uwagi na tego mieszańca. Dopiero w latach czterdziestych na rynek trafiła pstra odmiana „Variegata"; wtedy obie rośliny stały się znane. Wyhodowano jeszcze kilka innych odmian, które są dzisiaj popularnymi roślinami pokojowymi. Są one stosunkowo mało wymagające i nadają się zarówno do pomieszczeń chłodnych, jak i ciepłych. Stanowisko i pielęgnacja: fatsjobluszcz lizjański jest wdzięczną rośliną. Jeśli ma zielone liście, lubi stanowisko chłodne, jasne, niezbyt słoneczne. Natomiast odmiany pstre mogą mieć nieco więcej ciepła i światła. Nadaje się dla nich także miejsce na balkonie lub klatce schodowej i dobrze tam rosną. W zimie wystarcza im temperatura 6-12°C i oszczędne podlewanie. W miesiącach letnich należy stosować obfitsze podlewanie i nawożenie (1-3 g nawozu na 1 1 wody). Przesadzamy na wiosnę. Zalecana jest do tego celu mieszanka na przykład ziemi obornikowej i kompostowej oraz niewielkiej ilości torfu i piasku z dodatkiem wiórów z rogu i mączki kostnej jako nawozu na zapas. Przy zastosowaniu podłoża torfowego TKS 2 można domieszać nieco gliniastej ziemi rolnej w proporcji 4:1; ziemia standardowa również może być stosowana. Rozmnażanie: ponieważ ta krzyżówka międzygatunkowa nie wytwarza nasion, możemy ją rozmnażać tylko przez sadzonki wierzchołkowe i z odcinków pnia. Przy temperaturze gleby 22°C ukorzeniają się w ciągu 2-3 tygodni. Specyfika: fatsjobluszcz ma skłonność do silnego rośnięcia na wysokość, dlatego od czasu do czasu powinien być przycinany, aby się rozkrzewił i miał zwarty pokrój. Szkodniki, choroby: kiedy powietrze jest za suche, może wystąpić inwazja zielonych mszyc i czerwców, jak również przędziorków (czerwonych pajączków). Zapobiegawczo możemy często lekko spryskiwać rośliny wodą, bo jest ona trucizną dla tych szkodników. |