| Guzmania sp. |
|
Guzmania Rodzina: Bromeliowate( Bromeliaceae ) Ojczyzna: Ameryka Środkowa i Południowa Opis: rodzaj Guzmania obejmuje około 100 gatunków prowadzących przeważnie epifityczny tryb życia; tylko nieliczne żyją na ziemi, w tropikalnych lasach równikowych w północno--zachodniej części Ameryki Południowej. Oprócz wielu czystych gatunków guzmanii obecnie sprzedaje się bardzo wiele odmian wyhodowanych przez ogrodników. Ich szczególny urok polega na pięknych kolorach kwiatów i liści przykwiatowych, jak również na dekoracyjnym rysunku liści. Na polecenie zasługują takie gatunki, jak guzmania szkarłatna (Guzmania cardinalis), guzmania języczkowata (G. lingulata), G. minor, G. musaica i G. zahnii, jak również ich odmiany, które nie rosną zbyt silnie. Stanowisko i pielęgnacja: guzmanie mają, odpowiednio do swojego pochodzenia, wysokie wymagania dotyczące temperatury i wilgotności powietrza. Do pokoju mniej odpowiednie, są za to szczególnie godne polecenia do rozbudowanego okna kwiatowego i ogrodu zimowego. Temperatura powinna być stała i wynosić około 18-20°C. Na początku kwitnienia może wynosić 20-22°C. Bromelie wymagają jasnego i słonecznego stanowiska, ale guzmanię należy jednak osłaniać przed bezpośrednim nasłonecznieniem. Pora przesadzania przypada na wiosnę i może trwać do późnego lata, tylko późną jesienią i zimą nie powinniśmy już przesadzać. Właściwym podłożem, pozwalającym na dobre ukorzenienie się i wzrost roślin, jest pulchna, próchnicza mieszanka o pH 6-7. Mimo że wiele bromelii w swoim ojczystym środowisku rośnie w glebie o pH 4,5-5, to jednak tutaj mamy inne warunki otoczenia. Doświadczenia wykazały, że bromelie przy wyższym pH o wiele lepiej się ukorzeniają. Rozmnażanie: prawie wszystkie bromelie z odrostów korzeniowych i nasion. Wyjątkiem od tej reguły są niektóre mieszańce i takie bromelie, które nie wytwarzają nasion. Uprawę z nasion powinniśmy jednak pozostawić zawodowym ogrodnikom. Szkodniki, choroby: inwazja czerwców i wełnowców. Jak wspomniano w rozdziale poświęconym szkodnikom i ich zwalczaniu, na skutek wysysania soków przez owady liście pokrywają się jasnymi plamami; z kolei zawierające dużo cukru wydzieliny czerwców (rosa miodowa) stają się często podłożem dla rozwoju grzybów sadzaków, pokrywających liście czarnym nalotem. |