| Ixora coccinea |
|
Iksora szkarłatna Rodzina: Marzanowate (Rubiaceae) Ojczyzna: Indie Opis: rodzaj Ixora obejmuje przeszło 200 gatunków i jest rozpowszechniony w tropikach wszystkich części świata w postaci krzewów lub małych drzewek. Mają one skórzaste, wiecznie zielone liście; białe, czerwone, szkarłatne lub pomarańczowe kwiaty zebrane w wierzchołkowe lub kątowe baldachogrona. Najbardziej znana jest u nas iksora szkarłatna. Pochodzi z Indii i jest dekoracyjną rośliną z wierzchołkowymi baldaszkami kwiatów w kolorze łososiowym lub pomarańczowoczerwonym. Szczególnie pięknie się prezentuje w rozbudowanym oknie kwiatowym lub ogrodzie zimowym. Okres kwitnienia: miesiące letnie. Stanowisko i pielęgnacja: iksora potrzebuje jasnego, niezbyt słonecznego miejsca w pokoju o umiarkowanej temperaturze lub ciepłym. Jeszcze lepsze jest stanowisko w rozbudowanym oknie kwiatowym lub ogrodzie zimowym ze względu na optymalny poziom wilgotności powietrza odpowiadający warunkom w ojczystym środowisku rośliny. Po przekwitnięciu nie zmieniamy stanowiska, zapewniając wystarczającą wilgotność gleby i powietrza, jak również temperaturę ok. 18°C, która w zimie może być o 2-3°C niższa przy jednoczesnym zredukowaniu podlewania. W głównym okresie wzrostu iksorę podlewamy lekko co 14 dni nawozem wieloskładnikowym (o stężeniu 1-2%). Przesadzamy wiosną do pulchnej, próchniczej mieszanki ziemi, na przykład ziemi wrzosowej z ziemią darniową lub kruchą gliną i piaskiem z dodatkiem wysuszonego obornika krowiego. Odpowiedni jest także inny nawóz organiczny, jak na przykład guano. Rozmnażanie: w styczniu/lutym w mnożarce z dojrzałych sadzonek wierzchołkowych, które powinny być raczej nieco twardsze niż za miękkie. Do całkowitego ukorzenienia się musi być zachowana temperatura gleby wynosząca 25°C. Specyfika: iksora ma tę cechę, że każdy pęd zawiązuje pąki, a więc może kwitnąć przez cały rok. Skracając pędy sami decydujemy, kiedy chcemy mieć do dyspozycji kwitnące rośliny. Szkodniki, choroby: przy zbyt suchym powietrzu iksora jest podatna na atak czerwców, a wydzielana przez nie rosa miodowa przyciąga grzyby sadzaki, pokrywające liście czarniawym nalotem. |