| Ziemia i podłoża |
|
W zależności od pochodzenia roślin stosujemy do nich różne rodzaje ziemi (piasek, glina, próchnica, wapień). Zawiera ona składniki pochodzenia mineralnego i organicznego jak również bakterie glebowe. Rodzaj i skład stosowanego dla danej rośliny podłoża musi się zgadzać z właściwościami gleby występującej w jej środowisku naturalnym. W ogrodnictwie wyróżniamy dwie główne grupy gleb: mineralne i próchnicze. O ile dawniej dla każdego gatunku roślin sporządzano odrębną mieszankę ziemi, to obecnie nauczono się wykorzystywać zdolność roślin do dostosowania się w określonych granicach i uproszczono skład tych mieszanek. Tak więc rzadko używa się szczególnych rodzajów ziemi, w użyciu są już prawie wyłącznie mieszanki. Ich podstawową substancją jest ziemia kompostowa, obornikowa i liściowa. Jako tak zwane dodatki pomocnicze dodaje się do ziemi głównej ziemię darniową, torfową, z igliwia lub wrzosową. W zakładach prowadzących uprawy specjalne (np. wrzosowatych) te pomocnicze ziemie mogą jednak z powodzeniem pełnić rolę ziemi głównej. W wielu przypadkach do ziemi głównej dodaje się jeszcze piasku, gliny, węgla drzewnego, tłucznia ceglanego lub płatków styropianu. Składniki te są nazywane ziemiami dodatkowymi lub dodatkami. Wszystkie mieszanki ziemne złożone z ziem głównych, pomocniczych i dodatków o różnorakim składzie są określane zbiorczym terminem ziemi ogrodniczej. Jako dwie główne grupy wymieniliśmy gleby mineralne i próchnicze. W związku z tym trzeba wiedzieć, że ziemię ocenia się według zawartości próchnicy. Ziemia liściowa, obornikowa i torfowa należą do grupy próchniczej; glina i piasek to ziemie mineralne, ponieważ nie zawierają próchnicy; ziemia kompostowa i darniowa są uważane za ziemie próchniczo-mineralne. Ziemie te dzielimy według zawartości składników pokarmowych na tłuste (ziemia obornikowa) i chude (ziemia kompostowa i liściowa); poza tym wyróżniamy ziemie ciężkie (ziemia kompostowa, darniowa i gliniasta) oraz lekkie (ziemia liściowa, z igliwia i wrzosowa). Ważny jest ponadto poziom zakwaszenia ziemi (wartość współczynnika pH). Proste metody badawcze pozwalają ogrodnikowi i miłośnikowi kwiatów na samodzielne określenie zakwaszenia gleby za pomocą papierka wskaźnikowego albo tak zwanego pehametru. Okazało się, że do roślin krótko żyjących szczególnie się nadaje ziemia standardowa (EE — od „Einheitserde") lub podłoże torfowe (TKS — od „Torfkultursubstrat"), a dla roślin długo żyjących (palmy, figowce i in.) ziemie ogrodnicze. |